......................

مرگ من آمد رسید

 در شبی مفلوک وار

 واژه ها بر پیکرم

 تازیانه می زدند

........................

 آه از نهادم بر خواست

 جسم و روحم برشتافت

 کلبه ی احساس من

 ویرانه ی مخروب گشت

 .............................

 آه خدای من چرا

 روح من در کالبدم

 در بطن آغاز سرشت

 آفریدی این چنین

...............................

 درد و رنج با من چرا

 در چنین دنیای خصم

 بوده و خواهد بود

 از اذل تا مرگ من

..........................

مرا نفرین کرده اند.................نفرینم کرده اند عاشق باشم......................

روزگار می گذرانم..........اما چه روزگاری........................................

من عاشقم..................اما نباید باشم.......................اما هستم................می خواهم باشم................

معشوق سنگدل من............من هر روز و هر شب به تو می اندیشم....................باورت شود بی تو نمی توانم............

روحم قرار نمی خواهد بیابد..................شاید تنها نجات من در مرگ است...................................

شاید زمانی که فرشته ی مرگ قصد جانم را کند من بتوانم به آرامش برسم................................

اما نه می ترسم....................می ترسم فراموشم کنی ومن در ابدیت هم سرگشته و مجنون قرار و آرامش نیابم...............

من تنها خواهان تو هستم.....................نمی توانم بی تو............نمی توانم.................

نمی خواهم اسباب اندوه و ناراحتیت را فراهم کنم..................اما گویی این چنین دارم می کنم................

در رویایهای کودکانه..........در خوابهای شبانه................خود را در کنار تو می خواهم ببینم.................اما گویی تو همیشه و همیشه دورتر از اندیشه ی پست زمینی من هستی.................

خداوندا مرا به کدامین جرم این چنین اسیر و دربند این چنین عشقی نموده ای.....................فریاد رسی نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خداوندا صدایم را می شنوی..................اشک ها ی شبانه ام را می بینی......................بی قراری هایم را چه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا همه چیز نباید آن طوری شود که من می خواهم.........................

جرا باید من او را اینقدر دیر بیابم که حتی حق دوست داشتنش را نداشته باشم.............

خداوندا من دوستش دارم................

خدایا یا مرا به او برسان یا رهایم کن.................قبل از اینکه خود................وجودم را به تباهی کشانم.............

از خودم بدم می آید.......از خود پست زمینی ام بدم می آید

  نامت را حک کرده ام بر دیوار قلبم تا جاودان باقی باشد یرایم تا ابدیت

روزگارم بد نیست غم کم میخورم

کم که نه هر روز کمکم میخورم

عشق از من دورو  پایم لنگ بود

غیمتش بسیار دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود

شیشه گر افتاد هر دو دستم بسته بود

چند روز یست که حالم بد نیست

حال ما از این و آن پرسید نیست

گاه بر زمین زل میزنم گاه بر حافظ تفعل میزنم
 
حافظ فرزانه دل فالم را گرفت یک غزل آمدوحالم را گرفت

 مازیاران چشم یاری داشتیمخود غلط بود آنچه ماپنداشتیم

روزگار ما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی دل ما را نداشت
پیش پای ما سنگی گذاشت
بی خبر از مرگ ما پروا نداشت
آخر این غصه هجران بودو بس
حسرت رنج و فراوان بودو پس......

دنیای من پر از دست هاییست که

خسته نمی شوند ازنگه داشتن نقابها

دنیای من پرازآدمهاییست که

فقط فعلهایی را صرف میکنند

که برایشان صرف دارد

دهانم پرازحرف است

ولی با دهان پرکه نمیشود حرف زد

------------

شیخ ما دیریست شبها با چراغ

دیگر ازانسان نمیگیرد سراغ

-----------------

دنیا که شروع شد ،زنجیر نداشت.


خدا دنیای بی زنجیر آفرید.

آدم بود که زنجیر را ساخت.

شیطان کمکش کرد.

دل زنجیر شد.

عشق زنجیر شد.

دنیا پر از زنجیر شد.

و آدمها همه دیوانه زنجیری.

-------------

در این دوران که

مردم

یا گرگند یا بره

من چوپانم

پس بگذار نی بزنم